هزار درد مرا،عاشقانه درمان باش

هزار راه مرا،ای یگانه پایان باش

برای آنکه نگویند،جسته ایم و نبود

تو آن که جسته و پیداش کرده ام،آن باش

دوباره زنده کن،این خسته ی خزان زده را

حلول کن به تنم،جان ببخش و جانان باش

کویر تشنه ی عشقم،تداوم عطشم

دگر بس است،ز باران مگوی،باران باش

دوباره سبز کن،این شاخه ی خزان زده را

دوباره در تن من،روح نوبهاران باش

بدین صدای حزین،وین نوای آهنگین

به باغ خسته ی عشقم،هزاردستان باش

حسین منزوی

این نگاهی که آفتاب صفت

گرم و هستی ده و دل افروزست،

باز-درعین حال-چون مهتاب

دلفریب و عمیق و مرموزست.

لیک با این همه دل انگیزی

همچو تیر از چه روی دلدوزست؟

با چنان دلکشی که می دانم

از نگاهت چرا گریزانم؟

چشم های سیاه چون شب تو

بی خبر از همه جهانم کرد

حالِ گمگشتگان به شب دانی؟

چشم های تو آن چنانم کرد.

محو و سرگشته ی نگاه توام

این نگاهی که ناتوانم کرد:

ناچشیده شراب،مست شدم

بی خبر از هرآن چه هست شدم.

چون زبان عاجز آیدت ز کلام

نگه از دیده ی سیاه کنی

رازهای نهانِ مستی و عشق

آشکارا به یک نگاه کنی

لب ببند از سخن که می ترسم

وقتِ گفتار،اشتباه کنی!

کی زبانِ تو این توان دارد؟

چشم مستِ تو صد زبان دارد

سیمین بهبهانی

تا نهان سازم از تو بار دگر

راز این خاطر پریشان را

می کشم بر نگاه نازآلود

نرم و سنگین حجاب مژگان را

دل گرفتار خواهشی جانسوز

از خدا راه چاره می جویم

پارساوار در برابر تو

سخن از زهد و توبه می گویم

آه...هرگز گمان مبر که دلم

با زبانم رفیق و همراه است

هرچه گفتم دروغ بود،دروغ

کی تو را گفتم آنچه دلخواهست

تو برایم ترانه می خوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئیا خوابم و ترانه تو

از جهانی دگر نشان دارد

شاید این را شنیده ای که زنان

در دل ((آری)) و ((نه)) به لب دارند

ضعف خود را عیان نمی سازند

رازدار و خموش و مکارند

آه،من هم زنم،زنی که دلش

در هوای تو می زند پر و بال

دوستت دارم ای خیال لطیف

دوستت دارم ای امید محال

فروغ فرخزاد

خزانها بود و طوفانهای حسرت در دل و جانم

تو ناگاه آفریدی صد بهاران در زمستانم

نگاهِ آرزومند از تماشا برنمی گیرد

چه می بیند در آن چاک گریبان،چشم حیرانم؟

تو رمز و راز هستی از کتاب درس می جویی

من آیات جمال از مصحف روی تو می خوانم

رهایی یافت خواهم گویی از شبهای نومیدی

که نور صبح می پاشد نگاهت بر دل و جانم

تپشهای دلم را مانَد آهنگ خرامِ تو

کجا آموختی این شیوه ی رفتن،نمی دانم

چه داری طرف جوی و سایه ی بید،انتظار از من؟

که باغم را خزان آشفت و حالی دشتِ ویرانم

سر زلفت به دست من نمی افتد،که خواهانش

جوانانِ جوان بخت اند و من،پیری پریشانم

گرفتم جا در آغوشِ صبا گیرم غبارآسا

کجا و کی نصیبی می رسد زآن طرف دامانم؟

بگردانم وگر راه از سرِ کویت به ناچاری

هزاران آرزو گیرند با حسرت گریبانم

نبردی راه در آن چین گیسو هرچه کوشیدی

من ای باد سحرگاهی ! به ناکامی تو را مانم

به پیری،چون جوانانم دل از کف می رود،بهزاد !

ادیب عشق شاید گر بخواند طفل نادانم

یدالله بهزاد کرمانشاهی 

من شاخه ی خشکم،تو بیا برگ و برم ده

با زمزمه ی عاطفه هایت،ثمرم ده

در بادیه ی رخوت،این باغ خزان را

از چشمه ی مواج نگاهت،گذرم ده

در تیرگی این شب ظلمانی هجران

با مطلع خورشیدِ صدایت،اثرم ده

من دختر شبدیده ی غمگین غروبم

در مشرق چشمان سیاهت،سحرم ده

من قله ی تسخیر نگردیده ی عشقم

تسخیر کن و با نفست بال و پرم ده

یک ذره از آئینه ی خورشید صداقت

در ظلمت ره،توشه ی راه سفرم ده

من پرتو گسترده ی خورشید امیدم

تعبیر به یک ذره ی بی پا و سرم ده

هرچند که من تیغِ پر از برش عشقم

با خنجر بران نگاهت،شررم ده

ای تو همه تن کوره ی سوزان محبت

آتش به دلِ روشنِ آتش سپرم ده

فریبا آتش(افغانستان)

سالها پیش از این به من گفتی

که "مرا هیچ دوست می داری؟"

گونه ام گرم شد ز سرخی شرم

شاد و سرمست گفتمت"آری!"

باز دیروز جهد می کردی

که ز عهد قدیم یاد آرم

سرد و بی اعتنا تو را گفتم

که "دگر دوستت نمی دارم!"

ذره های تنم فغان کردند

که خدا را! دروغ می گوید

جز تو نامی ز کس نمی آرد

جز تو کامی ز کس نمی جوید

تا گلویم رسید فریادی

کاین سخن در شمار باور نیست

جز تو،دانند عالمی که مرا

در دل و جان،هوای دیگر نیست

لیک خاموش ماندم و آرام:

ناله ها را شکسته در دل تنگ

تا تپش های دل نهان ماند،

سینه ی خسته را فشرده به چنگ

در نگاهم شکفته بود این راز

که "دلم کی ز مهر خالی بود؟"

لیک تا پوشم از تو،دیده ی من

بر گل رنگ رنگِ قالی بود

"دوستت دارم و نمی گویم

تا غرورم کشد به بیماری!

زآنکه می دانم این حقیقت را

که "دگر دوستم...نمی داری..."

سیمین بهبهانی

هرچند که دلتنگ تر از تنگ بلورم

با کوه غمت،سنگ تر از سنگ صبورم

اندوه من انبوه تر از دامن الوند

بشکوه تر از کوه دماوند غرورم

یک عمر پریشانی دل،بسته به مویی است

تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

ای عشق! به شوق تو گذر می کنم از خویش

تو قاف قرار من و من عین عبورم

بگذار به بالای بلند تو ببالم

کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

قیصر امین پور

هنوز هم که هنوز است،عاشق ماهم

ولی بدون تو مهتاب را نمی خواهم

برای آمدنت...گرچه راه کوتاه است

هنوز هم که هنوز است،چشم در راهم

سلام...روز قشنگی است...دوستت دارم

چقدر عاشق این جمله های کوتاهم

هوای بودن یک عمر با تو را دارم

منی که دلخوشِ دیدارهای گه گاهم

برای گفتن یک حرف عاشقانه فقط

اسیر سخت ترین زخمهای جانکاهم

بدون تو همه لحظه ها به این فکرند

که تیغ را بگذارند بر گلوگاهم!

مرتضی کردی

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در خانه ببستم،

دگر از پای نشستم

گوئیا زلزله آمد،

گوئیا خانه فرو ریخت سر من

بی تو من در همه ی شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

برنخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی

تو همه بود و نبودی 

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر من؟

که ز کویت نگریزم

گر بمیرم ز غم دل،

به تو هرگز نستیزم

من ویک لحظه جدایی؟

نتوانم نتوانم

بی تو من زنده نمانم...

حمید مصدق (در پاسخ به شعر کوچه فریدون مشیری)

   

دست با سرو روان چون نرسد در گردن

                    چاره ای نیست بجز دیدن و حسرت خوردن

آدمی را که طلب هست و توانائی نیست

                           صبر اگر هست و گر نیست،بباید کردن

بند بر پای تحمل چه کند گر نکند؟

                   شرط عشق است بلا دیدن و پای افشردن

روی بر خاک در دوست بباید مالید

                              چون میسر نشود روی بروی آوردن

نیم جانی چه بود تا ندهد دوست به دوست؟

                            که به صد جان دل جانان نتوان آزردن

سهل باشد سخن سخت که خوبان گویند

                               جور شیرین دهنان تلخ نباشد بردن

هیچ شک می نکنم،کآهوی مشکین تتار

                           شرم دارد ز تو مشکین خطِ آهو گردن

روزی اندر سر کارِ تو کنم جانِ عزیز

                                 پیش بالای تو باری چو بباید مردن

سعدیا دیده نگهداشتن از صورت خوب

                        نه چنانست که دل دادن و جان پروردن

گذشت عمر و دلم در هوای اوست هنوز

دو چشم منتظرم،گرم جستجوست هنوز

اگرچه گلشن عشقم گرفته رنگ خزان

دلم چو غنچه نگنجد درون پوست هنوز

اگرچه خاطرم افسرد و چهره ام پژمرد

درون سینه دلم،گرم های و هوست هنوز

کشید عشق به رسوائیم،نمی دانست

که دیده درصدد جمع آبروست هنوز

هزار بار به چاهم فکنده ای،ای دل

نشد که فرق دهی دشمنم ز دوست هنوز

تو ای که تشنه به خون منی،بازآ

که یک دو جرعه ی دیگر در این سبوست هنوز

اگرچه لب ز سخن بسته ام به لطف نگاه

بیا بیا که مرا با تو گفتگوست هنوز

بیژن ترقی

بیا،مرو ز کنارم،بیا که می میرم

                                     نکن مرا به غریبی رها،که می میرم

توانِ کشمکشم نیست بی تو با ایام

                                      برونم آور از این ماجرا،که می میرم

نه قول هم سفری تا همیشه ام دادی؟

                                      قرار خویش منه زیر پا،که می میرم

به خاک پای تو سر می نهم،دریغ مکن

                                ز چشم های من این توتیا،که می میرم

مگر نه جفت توام قوی من؟مکن بی من،

                                به سوی برکه ی آخر شنا،که می میرم

اگر هنوز من آواز آخرینِ توام

                               بخوان مرا و مخوان جز مرا،که می میرم

برای من که چنینم،تو جانِ متصلی

                              مرا ز خود مکن ای جان جدا،که می میرم

ز چشم هایت اگر ناگزیر دل بکنم

                                    به مهربانیِ آن چشم ها،که می میرم

حسین منزوی

دلم گرفته،ای دوست!

هوای گریه با من

گر از قفس گریزم

کجا روم؟کجا،من؟

کجا روم؟که راهی

به گلشنی ندانم

که دیده برگشودم

به کنج تنگنا،من

نه بسته ام به کس دل

نه بسته دل به من کس

چو تخته پاره بر موج

رها،رها،رها،من

ز من هر آنکه او دور

چو دل به سینه نزدیک

به من هر آنکه نزدیک

ازو جدا،جدا،من!

نه چشم دل به سویی

نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی

به یاد آشنا،من

ز بودنم چه افزود؟

نبودنم چه کاهد؟

که گویدم به پاسخ

که زنده ام چرا من؟

ستاره ها نهفتم

در آسمان ابری

دلم گرفته،ای دوست!

هوای گریه با من....

سیمین بهبهانی

سالها در آرزوی با تو بودن سوختم

عاقبت شمعی کنار عکس تو افروختم

شمع می داند چگونه قطره قطره ریختم

شعله می داند چگونه ذره ذره سوختم

از همان روزی که دستم را گرفتی با قلم

درد را در سطرهای عاشقی آموختم

مرگ صد مجهول دارد،صد هزاران منحنی

این حقیقت را ز درس آخرت آموختم

برنمی گردی ز راه رفته اما در خیال

چشم را بر جاده های بی قراری دوختم

پرویز بیگی حبیب آبادی

من دوزخم،اجازه ندارم بهشت را

                          بگذار تلخ گریه کنم،سرنوشت را

من دوزخم،مرا به جهان تو راه نیست

                         زیبا،کجای قصه پذیرفته زشت را؟

چشم مرا بگیر که این آبشار سرخ

                             لایق نبود سبزی اردیبهشت را

با من دلی برای تپیدن نیافرید

                 جای دلم گذاشته،یک مشت خشت را

می خواستم کمی به تو نزدیکتر شوم

                          من دوزخم،اجازه ندارم بهشت را

ناصر حامدی

زمانه وار اگر می پسندیم کر و لال

به سنگفرش تو این خون تازه باد حلال

مجال شکوه ندارم ولی ملالی نیست

که دوست،جانِ کلام من است درهمه حال

قسم به تو...که دگر پاسخی نخواهم گفت

به واژه ها که مرا برده اند زیر سؤال

تو فصل پنجم عمر منی و تقویمم

به شوق توست که تکرارمی شود هر سال

تو را ز دفتر حافظ گرفته ام یعنی

که تا همیشه ز چشمت نمی نهم ای فال

مرا ز دست تو این جان برلب آمده نیز

نهایتی است که آسان نمی دهم به زوال

اگرچه نیستم آری بلور...با رفتن

مرا ولی مشکن،گاه قیمتی است سفال

بیا عبور کن از این پل تماشایی

ببین چگونه گذر کرده ام ز هرچه محال

ببین بجز تو که پامال دره ات شده ام

کدام قله نشین را نکرده ام پامال

تو کیستی؟که سفرکردن از هوایت را

نمی توانم...حتی به بالهای خیال

محمدعلی بهمنی

ای فصل غیرمنتظر داستان من!

                                  معشوق ناگهانی دور از گمان من

ای مطلع امید من،ای چشم روشنت

                              زیباترین ستاره ی هفت آسمان من

آه ای همیشه گل که به سرخی در این خزان

                             گل کرده ای به باغچه ی بازوان من

در فترت ملال و سکوتی که داشتم

                            عشق تو طرفه حادثه ی ناگهان من

ای در فصول مرثیه و سوگ باز هم

                          شوقت نهاده قول و غزل،بر زبان من

حس کردنی است قصه ی عشقم،نه گفتنی

                          ای قاصر از حکایت حسنت،بیان من

با من بمان و سایه ی مهر از سرم مگیر

                         من زنده ام به مهر تو ای مهربان من!

کی می رسد زمان عزیز یگانگی؟

                               تا من ازآن تو شوم و تو ازآن من

حسین منزوی

سقراط قبل ازاینکه جام شوکران را سربکشد،بر روی تخت جای گرفت و یاران هریک به گونه ای مقابل او نشستند.دراین حال رو به "سیمیاس" که در میان دوستان نزدیکتر به او نشسته بود کرد و گفت:ای "سیمیاس"در میان مرغان"قو" که به زیبایی شهره ی مردمان است به هنگام مرگ آوای خوش سر می دهد و خشنودی خویش را از ورود به عالم دیگر آشکار می سازد،این پرنده ی زیرک که تعلق به خدای آفتاب دارد به هنگام مرگ به فراست درمی یابد که به خدمت خدای عالم می رود.از این روی چون جانش قصد سرای جاوید نماید،به خواندن آواز می پردازد و این دلنشین آواز اوست.پس ای یاران،اکنون که جان من قصد مفارقت از تن را دارد ومی داند که به دنیایی داخل می شود که جاوید است، قصد خوش آوازی دارد.میل جان من برای رهایی از زندان تن همچون میل جویبار است به فرو رفتن در خاکی تشنه و یا پیوستن به دریایی عظیم.باران که می بارد،خورشید که نورافشانی می کند،باد که  می وزد،آنها را فرمانی عظیم است که اینچنین کنند.مرا چه باک که فرمان خداوند را با هوشیاری پذیرا گشته و در انتظار لحظه ی آخرین،شادمان بر کسانی که انبوهی از رشته های علایق دنیا برگرد خویش تنیده اند،لبخند استهزا زنم.وقتی که آن فرشته ی نجات بخش را در کنار این تخت نشسته بینم،دست تمنا به سویش دراز کرده ،رحمت الهی را از او طلب خواهم کرد.

چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی

                             چراغ خلوت این عاشق کهن باشی

به سان سبزه،پریشانِ سرگذشتِ شبم

                           نیامدی تو که مهتاب این چمن باشی

تو یار خواجه نگشتی به صد هنر، هیهات!

                                که بر مراد دل بی قرار من باشی

تو را به آینه داران چه التفات بود

                 چنین که شیفته ی حسن خویشتن باشی

دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق

                              وگرنه از تو نیاید که دلشکن باشی

وصال آن لب شیرین به خسروان دادند

                    تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی

ز چاه غصه رهایی نباشدت،هرچند

                         به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی

خموش سایه که فریاد بلبل از خامی ست

              چو شمع سوخته،آن به که بی سخن باشی

هوشنگ ابتهاج(سایه)

بنشين،مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بگذار تا سپيده بخندد به روی ما

بنشين، ببين كه دختر خورشید"صبحگاه"

حسرت خورد ز روشنی آرزوی ما

***

بنشين،مرو، هنوز به كامت نديده ايم

بنشين، مرو، هنوز كلامی نگفته ايم

بنشين،مرو، چه غم كه شب از نیمه رفته است

بنشين، كه با خيال تو شب ها نخفته ايم

***

بنشين،مرو، كه در دل شب،در پناه ماه

خوش تر ز حرف عشق و سكوت و نگاه نيست

بنشين و جاودانه به آزار من مكوش

يكدم كنار دوست نشستن گناه نيست

***

بنشين،مرو، حكايت"وقت دگر"مگوی

شايد نماند فرصت ديدار ديگری

آخر، تو نيز با منت از عشق گفتگوست

غير از ملال و رنج از اين در چه مي بری؟

***

بنشين،مرو، صفای تمنای من ببين

امشب، چراغ عشق در اين خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشين،مرو، مرو كه نه هنگام رفتن است!...

***

اينك، تو رفته ای و من از راه های دور

می بينمت به بستر خود برده ای پناه!

می بينمت - نخفته - بر آن پرنيان سرد

می بينمت نهفته نگاه از نگاه ماه

***

درمانده ای به ظلمت انديشه های تلخ

خواب از تو در گريز و تو از خواب در گريز

ياد منت نشسته برابر -پریده رنگ-

با خويشتن-به خلوت دل-می كنی ستيز

فریدون مشیری

سرو منی و از دل، بستان خودت خوانم

                               درد منی و از جان، درمانِ خودت خوانم

اول بدو صد زاری، جان پیشکشت کردم

                              وآنگاه به صد عزت، مهمان خودت خوانم

هر چند که جان من، دید از تو جفایی چند

                               با این همه درد دل، جانان خودت خوانم

هر لحظه مرا با دل، جنگیست درین معنی

                            کو زآنِ خودت گوید، من زآنِ خودت خوانم

از بس که نمی‌ارزم، نزد تو به کشتن هم

                             قربان شوم ار گویی، قربان خودت خوانم

امیرخسرو دهلوی

آواز عاشقانه ی ما در گلو شکست

حق با سکوت بود،صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند

تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم

آن گریه ی عقده گشا در گلو شکست

ای داد! کس به داغدلِ باغ،دل نداد

ای وای! های های عزا در گلو شکست

آن روزهای خوب که دیدیم،خواب بود

خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

"بادا" مباد گشت و "مبادا" به باد رفت

"آیا" ز یاد رفت و "چرا" در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند

نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم

بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

قیصر امین پور

گوش کن،دورترین مرغ جهان می خواند.

شب سلیس است،و یکدست،و باز.

شمعدانی ها

و صدادارترین شاخه ی فصل،ماه را می شنوند.

پلکانِ جلو ِساختمان

در ِفانوس به دست

و در اسراف نسیم،

گوش کن،جاده صدا می زند از دور،قدم های تو را

چشم تو،زینت تاریکی نیست.

پلک ها را بتکان،کفش به پا کن،و بیا.

و بیا تا جایی،که پر ماه،به انگشت تو هشدار دهد.

و زمان،روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام تو را،مثل یک قطعه ی آواز،به خود جذب کنند.

پارسایی است در آنجا،که تو را خواهد گفت:

بهترین چیز،رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق،تر است.

سهراب سپهری

وقتی که دیگر نبود،

من به بودنش نیازمند شدم.

وقتی که دیگر رفت،

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد،

من او را دوست داشتم.

وقتی او تمام کرد،

من شروع کردم.

وقتی او تمام شد،

من آغاز شدم.

و چه سخت است،

تنها متولد شدن!

مثل تنها زندگی کردن است.

مثل تنها مردن!

دکتر علی شریعتی

دیگر به دعا هم نبرم راه به جایی

                   دیگر نتوان گفت که ای کاش بیایی

دیشب به دلم آینه ی چشم تو می گفت

               ای عاشق بیچاره،به این درد سزایی

فریادِ من خسته در این همهمه گم شد

                  دیگر نرسد حیف صدایی به صدایی

هرچند دلت با من دیوانه جفا کرد

               پیداست که با عشق به دنبال وفایی

شب تا به سحر،غرق تماشای تو بودم

                    شب آمده،ای اختر تابنده کجایی؟

من غنچه ی پژمرده ی افتاده به خاکم

         ای گل تو چنین خسته و افسرده چرایی

با بال و پری خسته و با قلب شکسته

            پر می کشم از کوی تو با شوق رهایی

در دایره ی قسمت ما،وضع چنین شد

             شادی به تو دادند و به من درد جدایی

بر رهگذر خسته و آواره،مخور غم

              او منزل شب دارد و یک سقف خدایی

بابک طراوت

آه...ای عابر شبگردِ فراموش شده

بی توام یک گذر سردِ فراموش شده

ای پرستو تو سفر کردی و اینجا مانده است

لانه و برگ گل زردِ فراموش شده

وحشت انداخته شب در گذر کوچه ی ما

کوله باری غم و همدردِ فراموش شده

می زند پرسه به هر گوشه چو طوفانزده برگ

این دل زخمی ولگردِ فراموش شده

غصه ی لانه و بی برگی مردم همه هست

درد تنهایی من،دردِ فراموش شده

سالها حسرت رویش به نگاهم مانده است

حسرت دیدنت ای مردِ فراموش شده

سیدمحمدرضا هاشمی زاده

بشکن سکوت را و به غوغا بخوان مرا

بیزارم از گذشته،به فردا بخوان مرا

من بیت بیت یک غزلم،ساده ام مگیر

با آن صدای زنده ی گیرا بخوان مرا

تنهایی ام پر است ز کابوس و اضطراب

یک شب به میهمانی رویا بخوان مرا

تا مثل رود،راه گشایم به سوی تو

با لحن بی کرانه ی دریا بخوان مرا

بگذار از گذشته نگوییم و بگذریم

تنها تو را بخوانم و تنها بخوان مرا

لیلا حسن نیا