چو شب به راه تو ماندم که ماه من باشی

                             چراغ خلوت این عاشق کهن باشی

به سان سبزه،پریشانِ سرگذشتِ شبم

                           نیامدی تو که مهتاب این چمن باشی

تو یار خواجه نگشتی به صد هنر، هیهات!

                                که بر مراد دل بی قرار من باشی

تو را به آینه داران چه التفات بود

                 چنین که شیفته ی حسن خویشتن باشی

دلم ز نازکی خود شکست در غم عشق

                              وگرنه از تو نیاید که دلشکن باشی

وصال آن لب شیرین به خسروان دادند

                    تو را نصیب همین بس که کوهکن باشی

ز چاه غصه رهایی نباشدت،هرچند

                         به حسن یوسف و تدبیر تهمتن باشی

خموش سایه که فریاد بلبل از خامی ست

              چو شمع سوخته،آن به که بی سخن باشی

هوشنگ ابتهاج(سایه)

+ نوشته شده در  شنبه دوم مهر 1390ساعت 13:43  توسط زهره |